Στες Σκάλες

Ετικέτες

,

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,
από την πόρτα έμπαινες,
και μια στιγμή είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.
Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς,
και συ πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως
τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν τα κουρασμένα καί ύποπτα —
είχες να με τον δώσεις.

Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.
Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

Κ.Π. Καβάφης, Κρυμμένα Ποιήματα

Εμείς

Ετικέτες

, , ,

a549f3f8f09bcaef2d49abbec8521191

Το εγώ το εσύ, το τίποτα
Κι όμως, έχουμε υπάρξει μαζί σ’ ένα σύμπαν παράλληλο. Σε χρόνους μηδενικούς.
Θυμάσαι;
Τότε που παλεύαμε να δαμάσουμε τα σύννεφα. Τότε που καβαλούσαμε ανέμους.
Τότε που η σάρκα μας έσφυζε από κόκκινο αίμα και θεϊκές αστραπές.
Υπήρξαμε. Μαζί. Θυμάσαι;

Τρίζαν φωτιές και θάματα στο άγγιγμα. Ξερνούσαν οι αιώνες απολιθώματα αγίων αντοχών.
Οι «διαφορετικοί» καλλιεργούσαν μυρωδάτους λωτούς. Σε ταίζαν στο στόμα σα μωρό.
Κι έβλεπες με τα μάτια της ανάγκης.
Σε χρειάζομαι, σου είπα. Θυμάσαι;
Ματώναν τα χείλια, τα μη φιλημένα κι οι λέξεις σπαρταρούσαν σαν σε αγκίστρι πιασμένα ψαράκια.
Έγλειφα το αίμα της στερνής τους ανάσας και ζωγράφιζα πολιτείες με πράσινα σπιτάκια και δρόμους κόκκινους.
Να σκορπά ο ήλιος στο νυχτέρι του και να τον ψάχνουμε ως το πρωί. Δυο φορές αγκαλιασμένοι.
Δε χανόμαστε, μου είπες. Εμείς.
Στο εγώ και στο εσύ, σιωπηρή λιτανεία.

Εμείς στο ποτέ, στο πουθενά και στο πάντα.
Εμείς στα νερά, στα κύματα, στους ξεγδαρμένους τοίχους και στα τσιμεντένια πεζούλια.
Στις πολεμίστρες του κάστρου και στα σιωπηλά καμπαναριά. Στον βυθό που δεν περπατήσαμε.
Στους βράχους που μας χτύπησαν. Στα φανάρια που αργήσαν και στα πλοία που δεν φανερωθήκανε ποτέ.
Εμείς στην ψυχρούλα του ξημερώματος, στον κάματο του μεσημεριού, στην λιγούρα του απογεύματος.
Εμείς στη Μεγάλη Άρκτο και στον Σκορπιό. Εμείς στης Κασσιόπης τα μέλλοντα. Εμείς.

Στο εγώ και στο εσύ, μυστικός αναστεναγμός.
Στων κοριτσιών τα λευκά προσκεφάλια, όνειρο παρθενικό του Αυγούστου.
Στο ανατρίχιασμα της επιδερμίδας μυστικό φιλί.
Στης ισορροπίας το ασημένιο νήμα.
Εμείς.
Ρομαντικοί ερασιτέχνες της πιο επικίνδυνης ακροβασίας.
Το εγώ, το εσύ, το τίποτα. Εμείς όλα.

Μαρία Στρίγκου

Λαχταρώ, «Crave»

Ετικέτες

, , , , ,

27

ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.

Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου. Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου. Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό. Και να σου δίνω τα ρούχα μου. Και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου. Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΡΙΒΩ ΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΣΟΥ.

Και να σου φιλάω τα πόδια σου. Και να σου κρατάω το χέρι σου. Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου. Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου. Και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου. Και να γελάω με την παράνοιά σου. Και να σου δίνω κασέτες που δε θα τις ακούς. Και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες. Και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΓΑΖΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ.

Και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν. Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα. Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα. Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο. Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ. Και να μη γελάω με τα αστεία σου.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΡΩΙ,

αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα. Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου. Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου. Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου. Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ. Και να τρελαίνομαι όταν αργείς. Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΩ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ.

Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός. Και να ’μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο. Και να ’μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς. Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου. Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή. Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου. Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου. Και να τρομάζω όταν θυμώνεις. Και το ένα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο.

ΚΑΙ ΝΑ Σ’ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ ΑΓΩΝΙΑ.

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς. Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω. Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω. Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι. Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου. Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες. Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δε μου τις παίρνεις, Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς.

ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΑΝ ΛΕΣ ΟΤΙ ΣΕ ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ.

Και ν’ αναρωτιέμαι πώς σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω. Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι, αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι. Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε. Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις. Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μη μπορώ να το βάλω σε λόγια.

ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΩ ΕΝΑ ΓΑΤΑΚΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΖΗΛΕΥΩ,

γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα. Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις. Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω. Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι. Αλλά εγώ να σ’ το λέω και να σ’ το ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά, εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα.

ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΙΖΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗ ΝΙΩΘΩ ΑΔΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ.

Και να θέλω ό,τι θέλεις. Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής. Και να σου μιλάω για ό,τι χειρότερο έχω μέσα μου. Και να προσπαθώ να σου δίνω ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο. Και να σου λέω την αλήθεια, αν και κατά βάθος δε θέλω Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής, γιατί ξέρω πως το προτιμάς.

ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ

και ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ τη ζωή σου. Και να ξεχνάω ποιος είμαι. Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί. Και κάπως, με κάποιον τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο τον ακάθεκτο, τον ακατάλυτο, τον ακατάσβεστο, το μεταρσιωτικό, τον ψυχαναληπτικό, τον άνευ όρων, τον τα πάντα πληρούντα, το δίχως τέλος και δίχως αρχή, Έρωτά μου για σένα.

Sarah Kane

(Μετάφραση Τζένη Μαστοράκη)

Ο Χρυσοχόος των Λέξεων , (απόσπασμα )

Ετικέτες

, , , , , ,

Mathieu Meunier Photographie Natural light in the Cathedral of Lisieux,France

(pic. Mathieu Meunier Photographie Natural light in the Cathedral of Lisieux,France )

«Οι καθοριστικές στιγμές της ζωής, όταν η κατεύθυνση της αλλάζει για πάντα, δεν χαρακτηρίζονται από ηχηρούς και εντυπωσιακούς θεατρινισμούς.

Στην πραγματικότητα οι δραματικές στιγμές μιας καθοριστικής εμπειρίας , είναι συχνά απίστευτα χαμηλών τόνων.
Όταν ξεδιπλώνει τις επαναστατικές επιπτώσεις της και βεβαιώνει ότι μια ζωή αποκαλύπτεται σε ένα νέο φως, το κάνει σιωπηλά.
Και μέσα σε αυτήν την υπέροχη σιωπή βρίσκεται το ιδιαίτερο μεγαλείο της. »

Amadeu de Almeida Prado

Ιθάκη μου

Ετικέτες

, ,

b

Σαν στον απόηχο του εαυτού της
να ξεμάκρυνε μες τη σιωπή της, πλησιάζοντας το μέλλον.
Σαν λύτρωση, λίγο πριν.
‘Έσκυψε το κεφάλι και υπάκουσε στο άγνωστο μπροστά της.
Ανασυγκρότηση και υπακοή.
Αυτά μόνο μπορούσε να προσδιορίσει.
Όλα στον αέρα, όλα ταυτόχρονα εστιασμένα.
Άγνωστα, αλλά οικεία.
Κι αναρωτιόταν.
Θα ήταν άραγε το τελευταίο της ταξίδι ;

Μ.Σουρμπη

Να είσαι Ένας απ’ αυτούς που θες να συναντάς.

Ετικέτες

, ,

Να ζεις ρε ψυχή μου, να μην το βάζεις κάτω.
Να ξυπνάς το πρωί και να θυμάσαι πως έχεις άλλη μία νέα ευκαιρία.
Άλλη μία μέρα που μπορείς να κάνεις όσα δεν πρόλαβες την προηγούμενη.

Άλλη μία μέρα να διορθώσεις λάθη σου και
να αλλάξεις όσα δεν σου αρέσουν.
Να σκύβεις το κεφάλι μόνο από ταπεινότητα και όχι από ταπείνωση.

Κι’ αυτή τη γαμημένη τη ζωή που σε δοκιμάζει,
να την πατάς στο λαιμό όταν το κάνει, για να ξέρει πως δεν μασάς,
και να θυμάσαι να τη φιλάς κατάμουτρα με πάθος για να ξέρει ότι την θες.

Να την δίνεις την αγάπη σου ρε ψυχή μου όταν την νοιώθεις,
εκείνη την στιγμή που ένα πράσινο φύλλο κρατάει το βλέμμα σου λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω,
εκείνη την στιγμή που ένα αδέσποτο κατάματα σου ζητιανεύει ένα χάδι και μία μπουκιά,
να την δίνεις.

Όταν ο ουρανός ρουφάει το βλέμμα σου και το αιχμαλωτίζει
κι όταν η θάλασσα σε παίρνει στην χωρίς όρια αγκαλιά της,
κι ο αέρας σε χτυπάει στα μούτρα, ή σου χαϊδεύει το μάγουλο
να την δίνεις.
Σε δυό τρυφερά αληθινά μάτια που βλέπουν στην ψυχή σου
και σ’ ένα σώμα που θα σε θελήσει με πάθος, γιατί η ψυχή του διψάει για σένα,
να την δίνεις.
Να την δίνεις, και θα δεις, όσο θα δίνεις δεν θα αδειάζεις,
θα γεμίζεις.
Θα γεμίζεις και θα αναβλύζουν τα μάτια σου το πάρε-δώσε σου.
Να μην αφήσεις κανέναν να σου πει τι μπορείς και τι όχι.
Είναι πολλοί που θα το προσπαθήσουν, ενίοτε ντυμένος ο φόβος τους με αγάπη μπορεί να σε ξεγελάσει.
Τα μάτια σου ορθάνοιχτα, οι φυλακές δεν είναι αγάπη.
Η αγάπη έχει φτερά κι όποιος την νοιώθει φυσάει κι αδειάζει τα πνευμόνια του αποκάτω τους.
Οι φόβοι των άλλων δεν είναι δικοί σου.
Μπορείς όσα θες, κι άμα δώσεις θα τα πάρεις όλα πίσω.

Πολλαπλασιασμός.

Δεν είναι τυχαία η ύπαρξη σου, γεννήθηκες ακριβώς γι’ αυτό.
Μην μπερδεύεσαι. Να είσαι απ’ αυτούς τους ανθρώπους που θες να συναντάς.
Δεν είναι ρομαντικά τα λόγια μου. Είναι απλά μαθηματικά αυτά που σου λέω, με μία γερή δόση ανθρωπιάς.
Γι΄αυτό, να την δίνεις την αγάπη σου.

Κάνε τήν πράξη και θα δεις.

Μ.Σουρμπη

Ποίημα στους φίλους – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ετικέτες

, , ,

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.
Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματά σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μην πέσεις.
Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.
Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να τη φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου.
Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση.
Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.
Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.
Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος,
ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.
Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες